Joe Bonamassa, Glenn Hughes, Jason Bonham ve Derek Sherinian isimleri yan yana geldiğinde bunun adı futbol terimiyle "Şöhretler Kadrosu", ama bize en yakışan haliyle 1970'lerden kalma rock terimiyle "Süper Grup" akla gelir... ve bu grubun ismi de Black Country Communion.
Black Country Communion şu sıralar yeni albümleri "V"ı çıkartmaya hazırlanıyor. Grubun beşinci stüdyo albümü olacak bu çalışma 14 Haziran 2024 tarihinde yayınlacak.
Yeni albümün duyurusunu bugün yapan grup, albümde yer alacak parçalardan birini de single olarak yayınladı.
"Stay Free" adını taşıyan ilk teklide Black Country Communion, funk'ın dibine vurarak ortalığı hareketlendiriyor.
Bize Haziran'ın 14'ünü beklemek düşüyor. Demek ki bu yaz sıcak olacak.
Albümleri ve konserlerinin yanısıra farklı etkinlikleri ve müzisyen arkadaşlarının çalışmalarına yaptığı prodüksiyonlarla yıla bir şekilde damgasını vuran başarılı blues rock gitaristi Joe Bonamassa, yepyeni bir projeyle bizi gene şaşırtmaya devam ediyor.
Blues, rock ve orkestra birleşiminki projesini Ağustos 2023'te Hollywood Bowl'daki konseriyle gerçekleştirmişti. 40 kişilik orkestranın eşliğinde gerçekleşen bu konserin kayıtları 17 Mayıs 2024'te " Live At The Hollywood Bowl" adıyla yayınlanacak. J&R Adventures tarafından çıkacak bu konser albümü CD, DVD, ikili plak (LP) ve dijital formatlarda da yayınlanacak.
Bu projenin ilk teklisi de bugünlrde çıktı. Bonamassa'nın son stüdyo albümü "Blues Deluxe Volume 2"de yer alan Bobby “Blue” Bland'ın klasiği “Twenty-Four Hour Blues”unun Bonamassa yorumu orkestra ile birlikte aşağıdaki videoda izlenebilir.
Blues Rock gitarının önemli temsilcilerinden Mike Zito, bugün Gulf Coast Records etiketiyle yeni albümü "Life Is Hard"ı çıkardı. Bu çalışma onun diğer albümlerinden çok farklı bir his dünyasında oluşmuş. Geçtiğimiz yaz eşini kanser sonucu yitiren sanatçının ruh hali albümüne de yansımış. Adeta yaşadığı acıyı tedavi etmek için hemen stüdyoya koşup, blues'a sığınmış. Albümde yer verdiği George Sherry ve Wayne Walker bestesinde dediği gibi: "Konuşacak kimse yok... blues dışında".
Sevdiği insanı kaybetmenin melankolisi, yalnızlık, hüzün, hayat mücadelesinin çetinliği blues müziği ile buluşarak çalışmanın ana temasını oluşturmuş. Ancak 12 parçalık "Life Is Hard" albümünü dinlerken, Zito'nun bu ruh halinin yıpratıcılığından müzik yaparak arınabildiğini de görüyoruz.
2023 yılına Albert Castiglia ile yaptığı ortak çalışma "Blood Brothers" ile adım atan Mike Zito, karısının rahatsızlığı sebebiyle bu albümün tanıtım turnesini yarım bırakmak zorunda kalmıştı. Kanser tedavisi gören ve artık tedavinin cevap vermediği için eşi Laura'nın son anlarında yanında olan sanatçı bir süre sonrası da onu kaybedecekti. Bu acı olayın ardından oluşan albümde "Forever My Love" adlı şarkısı ile kaybettiği karısı Laura'yı anıyor. Eşi hayattayken yaptığı bu parçayı karısına da dinletebilmiş.
"Forever My Love"ı ilk dinlediğimde açıkcası biraz Gary Moore ve Phil Lynott klasiği "Still in Love With You"ya benzettim ve açıkcası pek ilgimi çekmemişti. Bu ilk yargıyı geçen hafta single olarak çıktığındaki dinlemem oluşturmuştu ; şimdi albümün içinde ikinci kez dinlememle bakışım farklılaştı. Etkileyici ve Laura ile yaşadıklarını ve aşklarının sonsuzluğunu anlatan harika bir yapıt ortaya çıkmış. Aşk gibi bir şey bu, ilk önce burun kıvırırız ama aşk hayatımızda önemlidir. Aşk şarkıları hep aynı şeyi anlatır gibi gelir ama her aşk ayrı ayrıdır. "Forever My Love" dışında karısı Laura'ya adanmış ikinci parça da "WithoutLoving You" adını taşıyor.
".... Seni sevmeden nasıl yaşayacağım...
Duyduğum bu acı bir savaş yarası gibi...
Hayat devam ediyor...
Seni hissedebiliyorum ama seni hiçbir yerde göremiyorum...
Seni özlemek benim için katlanmak zorunda olduğum bir şey...
Seni sevmeden nasıl yaşayacağım."
Sözleriyle harika ritimde akan "Without Loving You", acılı ruh halini salya sümük olmadan, duygu sömürüsü yapmadan verebilmesi de ayrıca önemli.
Bu iki Mike Zito bestesi dışında "Life Is Hard" albümünde diğer parçalar blues cover'larından oluşuyor.
Albümün açılışında yer alan Little Milton klasiği "Lonely Man", Fred James'in "Life Is Hard", "Konuşacak kimse yok... blues dışında" diyen George Sherry ve Wayne Walker bestesi "No One To Talk To (But The Blues)" ve albümün sonunda yer alan Gary Davis gospeli "Death Don't Have No Mercy" ruhani bir hava vererek son noktayı koymuş.
"Life Is Hard" albümünde klasik bluesçuların yapıtları seslendirilirken yanısıra Mike Zito'nun çağdaşları yani arkadaşlarını da seslendirilmiş. Tinsley Ellis'in "Dying to Do Wrong", Tab Benoit'in "Darkness"ı ve Walter Trout'un "Nobody Moves Me Like You Do" parçaları da Mike Zito tarafından yorumlanmış.
"Life Is Hard" albümünde Mike Zito iki sürpriz cover'a da yer vermiş. Bunlardan ilki Stevie Wonder'ın albüme biraz soul havası veren şarkısı "Have a Talk with God". İkinci sürpriz ise Zito'yu çocukluk günlerinde etkileyen Guess Who'nun "These Eyes" parçasına da yer vermiş. Jade Macrae ve Dannielle Deandrea'nın geri vokalleri ve yanısıra nefesli enstrümanların kattığı orkestral azametle Zito'nun yorumu daha da harikalaşmış.
Soldan sağa: Christone Kingfish, Mike Zito, Joe Bonamassa, Tommy Emmanuel
Mike Zito'nun bu zor günlerinde yapılmış ama anlamı ve müzikalitesi yüksek olan "Life Is Hard" albümünde ona bir çok sanatçı arkadaşı destek vermiş ama en büyük destek Joe Bonamassa'dan gelmiş. Bonamassa hem albümün prodüktörlüğünü üstlenmiş hem de parçalarda gitarıyla katkı vermiş.
Josh Smith
Geçen yılın başında Mike Zito ile Albert Castiglia'nın ortak yaptığı "Blood Brothers" albümünde onlara Joe Bonamassa ve Josh Smith destek vermişti. Şimdi çıkan Mike Zito'nun solo albümü "Life Is Hard"da da Bonamassa ve Smith hem yapımcılıkta hem de kayıtlara gitarlarıyla girerek destek verdiler.
Mike Zito'nun "Life Is Hard" albümü bugün çıktı ve ilk dinlememle bu yazıyı yazmadan edemedim.
Bu cuma günü çıkan bir single ile Dave Mason ve Joe Bonamassa bir araya gelerek, Traffic grubunun unutulmaz klasiği 'Dear Mr. Fantasy'i yorumladılar.
Traffic grubunun elemanı ve söz yazarı Dave Mason ile günümüz blues rock'ının en önemli temsilcisi Joe Bonamassa Traffic'in 1967 yılında yaptığı unutulmaz klasiği "Dear Mr. Fantasy" nin yeni yorumunda bir araya geldiler.
1967'de çıktığından beri konserlerinde bugüne kadar sık sık çaldığı eski şarkılar olduğunu söyleyen Dave Mason, "Dear Mr. Fantasy" için “Yıllardır bir dizi farklı düzenlemeyle konserlerimde seslendirdim. Sık sık söylediğim gibi, eski şarkılar yoktur, sadece iyi şarkılar vardır ve 'Dear Mr. Fantasy' bana göre bunun en güzel örneklerinden biridir." diyecekti.
Bu efsane parçanın 56 yıl sonraki yeni yorumunda Bonamassa ile yapılan işbirliği için Dave Mason şunları söyleyecekti: “Günümüzün en iyi gitaristlerinden biri olan Joe Bonamassa ile çalışmak benim için Jimi Hendrix ile çalmak kadar heyecan vericiydi. ”
Gitaristliği ve vokalistliğinin yanısıra iyi bir şarkı yazarı da olan Dave Mason, 18 yaşındayken Steve Winwood ile birlikte İngiliz rock efsanesi olan Traffic grubunu kurmuştu. Bugünlerde de onların unutulmaz parçası 56 yıl sonra yeni yorumuyla bir kez daha bizlerle buluşuyor. Single bütün yayın platformlarında bu haftadan itibaren dinleyicilerle buluştu.
2003 yılında Joe Bonamassa, iki albüm yapmış ve daha kendini kabul ettiremediği zamanlarındaydı. Bir de buna tuz biber eker şekilde plak şirketi tarafından da kontratı feshedilmiş durumdaydı. Biliyorum o arabesk filmlerin "Acıları Çocuğu" havasına gireceğiz ama Bonamassa bunlara ek olarak , menajeri tarafından da harika bir kazık yemiş ve kelimenin tam anlamıyla ortada bırakılmıştı. İşte böyle bir ortamda genç gitarist büyük bir riske girerek blues coverlarından oluşan bir albüm hazırlar. Albert Collins, Elmore James, BB King gibi ustaların blues klasiklerinden yorumladığı 9 parçaya ek olarak üç adet yeni bestesini de koyan Bonamassa, albümün ismini de Jeff Beck'in bir parçasından alarak, "Blues Deluxe" diye isimlendirir.
Bu riskli girişim bir anda başarıya ulaşır ve olumlu eleştiriler alır. İşte böylece hem moral hem de ilgi toplayan Joe Bonamassa bugünlere kadar gelir.
O günden bugüne tam tamına 20 yıl geçti ve artık Bonamassa blues rock'ın en aranılan ve prestijli ismi. Şimdilerde yapılan bir röportajda usta bluesçu 2003 tarihli Blues Deluxe" albümüyle ilgili, “O günlerde bana bu albümün 20. yılını göreceğin bir kariyerin olacak deseydiniz gülerdim” demiş.
İşte yirmi yıl sonra ikinci bölüm olarak hazırlanan "Blues Deluxe Vol.2" beş gün önce, 5 Ekim 2023 tarihinde piyasaya çıktı. Bonamassa'nın yapımcılığını Josh Smith'le birlikte üstlendiği albümde Bobby Bland , Fleetwood Mac ve Albert King'e kadar blues ustalarının sekiz cover versiyonu yer alırken iki tane de orijinal yeni şarkı seslendirilmiş.
Bunca yıl aradan sonra "Blues Deluxe"un ikinci bölümüyle buluşmak harika bir şey. Şu ara dinlemekten yazıya devam etmeye fırsat bulamıyorum. Bir ara fırsat bulursam albüm hakkında bir kritik yazarım diyorum ve burada bitiriyorum. Ama size bir şey söyleyeyim, benden yazı falan beklemek yerine albümü oturun baştan sona dinleyin, olay zaten Blues Ansiklopedisi gibi.. yani her şey orada.
Oldukça genç bir blues rock gitaristi ve vokalisti olan Ally Venable, yeni albümü "Real Gone"da Buddy Guy ve Joe Bonamassa'nın desteğiyle geliyor.
Üstelik bu ilk kez olmuyor, Ally Venable 16 yaşından beri müziğin içinde ve bu iki usta ile çok kez aynı sahneye çıkmış.
Ally Venable, 23 yaşında kadın blues rock gitaristi ve vokalisti yeni albümü "Real Gone" ile umutları yeşertiyor.
Teksaslı sanatçı ilk olarak 16 yaşında sahneye çıkmış. Sahneyi birlikte paylaştığı isimler arasında Buddy Guy ve Joe Bonamassa gibi ustalar da varmış ki, bu iki isim "Real Gone" albümünde konuk olarak iki ayrı parçada destek vermiş. Buddy Guy, "Texas Louisiana"da vokal ve gitarıyla konuk olurken, "Broken and Blue"da Joe Bonamassa gitarıyla yerini almış. Bu konuk katılımları, öyle "bir iki usta isme yer verelim de albüm çok kişiye ulaşsın" mantığıyla yapılmamış. Açıkcası bu ustalar da yeni bir yeteneği farkedip gönülden destek vermişler. Öyle ki Buddy Guy ve daha bir çok isimle çalışan davulcu Tom Hambridge hem albümde çalmış hem prodüktörlüğü üstlenmiş hem de Venable ile birlikte besteleri yapmış.
Albüm "Real Gone" ile açılıyor ve wah wah pedalı ile gürleyen gitarlarla rock dolu bir merhaba oluyor bizlere. Ardından gelen "Going Home" ile Venable'ın vokalinin rock ve blues dışındaki türlere de mahir bir uyum sağlayabileceğine şahit oluyoruz. Tabi başlangıçtaki bu etkiden sonra gelen gitar bize asıl yerimizi belli ediyor. Akabinde gelen “Justifyin'” de sadece müzik olarak değil şarkı sözleriyle de dünyadaki adaletsizliklere dokunulması ayrıca önemli.
Joe Bonamassa'nın konuk olarak gitarıyla harikalaştırdığı "Broken and Blue" dan sonra, Buddy Guy'ın konuk olduğu "Texas Louisiana" geliyor. Burada Ally Venable'ın "Texas" derken Buddy Guy'ın "Louisiana" demesi tatlı bir atışma gibi olmuş. Tabi parça aralarında Stevie Ray Vaughan'ın da olduğu blues ustalarına bir saygı resmigeçiti gibi.
Ally Venable "Real Gone" albümünde blues rock gitaristliği adına önem kazandığı gibi vokal kullanımındaki ses rengiyle de ayrıcalık gösteriyor.
Joe Bonamassa 'Blues Deluxe albümünü 2003'te yayınlamıştı. Şimdi bu albümün 20. yılında Blues Deluxe Vol. 2'un çıkacağı haberini aldık.
Joe Bonamassa, ABD hükümetinin "blues yılı" ilan ettiği "Blues Deluxe Vol. 2"yu, 6 Ekim'de J&R Adventures aracılığıyla Bobby “Blue” Bland ve Peter Green'den Fleetwood Mac'ten Albert King'e blues dünyasının en önemli isimlerinden bazılarını kapsayan iki yeni orijinal ve sekiz yeni cover içeren Blues Deluxe 2'yu çıkaracağını duyurdu.
Bonamassa, "Bana 20 yıl önce kariyerimin 'Blues Deluxe' adlı bu küçük rekorunun 20. yıldönümünü görecek kadar uzun süreceğini söyleseydiniz, eminim gülerdim," diye açıkladıktan sonra, “Blues Deluxe, iki büyük plak şirketi ve rezervasyon acentem tarafından düşürüldükten sonra son şansımdı." diye devam ediyor, o günleri anarak.
“Blues Deluxe Vol. 2'da, yakın arkadaşım Josh Smith'ten ilk albümün yıldönümü baskısına eşlik edecek bir kayıt yapmasını istedim ve umarım son 20 yılda nasıl ilerlediğimi biraz gösteririm," diye ekliyor Bonamassa. “26 yaşındaki kendini beğenmiş biri ile 46 yaşındaki kendini beğenmiş biri arasındaki fark dikkate değer. Ateş hala eskisi gibi yanıyor mu? Hala aç mı oynuyorum? Kahramanlarıma yeniden vefa ödeyecek kadar iyi miyim? Cevap bu albümde bir yerlerde yatıyor.”
Bu güzel albümün ikinci bölümünü merakla bekliyoruz. O zaman şöyle bir 20 yıl öncesine dönelim ve dinleyelim...
Joe Bonamassa'nın öncülük ettiği harika bir festival Akdeniz'i Ege'ye doğru turlayan bir gezi gemisini konser salonuna çevirdi. "Keeping The Blues Alive At Sea" adını taşıyan festival, 17 - 22 Ağustos 2022 tarihlerinde yol alırken bir yandan da rock ve blues konserleri gerçekleşiyor. Bu yıl ikincisi yapılan festival devam edecekmiş,
Ne diyelim: Ah o gemide bende olsaydım!
Aşağıda o konserlerden iki video yer alıyor. Ancak bu çekimler cep telefonu ile yapılmış ve amatör işi olduğu için sesler gidip gelebiliyor. Bir de malum denizde olduğu için, rüzgar falan etkili olabiliyor.
Buyrun izleyin bakalım.
Ana Popovic ve Joe Bonamassa "KEEPING THE BLUES ALIVE 2022" da Stevie Wonder'ın klasiği "Superstition"u seslendiriyorlar:
Aynı etkinlikte Walter Trout ile birlikte Joe Bonamassa "Say Goodbye To The Blues"u seslendiriyor:
Jimi Hendrix ile yapılan bir röportajda gazeteci, “Dünyanın en iyi gitaristi olmak nasıl bir duygu” diye soruyor. Hendrix'in cevabı işe şöyle oluyor: “Bilmiyorum, neden gidip bunu Rory Gallagher'a sormuyorsun”.
SLASH
"Sesi Stevie Ray Vaughan'a benzeyen milyonlarca adam var ama sesini gerçekten Rory Gallagher gibi çıkarabilen birini hiç duymadım."
Joe Bonamassa
"Cradle Rock'ı duyar duymaz bağımlısı oldum. 'Büyüyünce olmak istediğim şey bu' diye düşündüm. "
Jimmy Page
"Rory'yi gerçekten sevdim, iyi bir gitarist, şarkıcı ve sevimli bir adamdı."
Brian May
“O sadece bir sihirbazdı, o zamanın gitarına göründüğü her şeyi yaptırabilen çok az insandan biriydi. Sadece sihir gibi görünüyordu. O hırpalanmış Stratocaster'a baktığımı ve bunun oradan nasıl çıktığını düşündüğümü hatırlıyorum?"
21 Ekim 2021'de Gales, Joe Bonamassa'nın yer aldığı "I Want My Crown" single'ını yayınladı . Şarkı, yakında çıkacak olan "Crown" albümünün ilk single'ı olacaktı. 28 Ocak 2022'de de albüm piyasaya çıkacaktı.
Albümün kapağına ve ismine baktığınızda bir anda, "Aman be! Gene egosu patlamış bir gitarist..." diyeceksiniz. Öyle ya, kapağa baktığınızda kendini kral ilan etmiş, tacı, tahtı hazır, kendini dev aynasında gören bir gitarist var. Evet görüntüde böyle ama söz konusu egosu yüksek gitaristler, kendilerinden başka gitarist olmadığını düşünürler ve bu yüzden de yalnız kendileri vardır; oysa Gales'in çevresinde Dave Navarro, Zakk Wylde, Joe Bonamassa, Gary Clark Jr. ve Eric Johnson gibi gitarist dostları vardır ve onlar da Eric Gales'den övgüyle bahsederler. Bu isimler Gales'in çağdaşı gitaristler ama büyük usta Carlos Santana da onun için, "Eric kesinlikle olağanüstü." diyerek bir anlamda "doktora"sını vermiştir.
Eric Gales'in son albümü "Crown" zaten iki gitarist meslekdaşının desteği ile oluşmuş. Bunlardan biri geçen hafta blues'u big band tadına taşıyan albümü "Bird of Passage" ile tanıttığım Josh Smith, diğeri de blues rock'ın son yıllardaki dev ismi Joe Bonamassa. Bu iki gitarist, Eric Gales'in son albümünün yapımcılığını üstlenerek desteklerini vermişler. Joe Bonamassa'nın Eric Gales'e inanması ilk kez bu albümle olmamış, yani çok öncelere dayanıyor. 2019'da Bonamassa bir konserinde "The Battle of John Henry " parçasını onunla birlikte seslendirmişti ve çekilen videoda 10 gün içinde 3 milyon kişi tarafından izlenmişti. Bu iki gitaristin dostluğunun bir yansıması olduğu gibi, uyuşturucu bağımlılığı sonucu müzikal hayatı sallantıya uğrayan Eric Gales'e verilen bir destekti.
Uyuşturucu bağımlılığı yüzünden "kendimi arka koltuğa koydum." diyen Eric Gales, 2009'da iyice dibe vuracaktı. Uyuşturucu ve silah bulundurmaktan hapis yatan gitarist, bu bağımlılıktan kurtulmak için büyük bir mücadeleye girecekti. Ona bu konuda en yakın desteği veren ve en önemlisi onun bu illeti bırakacağı konusunda inanan kişi Joe Bonamassa'ydı. İşte bu dostluk şimdi de bu albümde yapımcı koltuğuna geçerek sürecekti. 21 Ekim 2021'de Gales, Joe Bonamassa'nın yer aldığı "I Want My Crown" single'ını yayınladı . Şarkı, yakında çıkacak olan "Crown" albümünün ilk single'ı olacaktı. 28 Ocak 2022'de de albüm piyasaya çıkacaktı.
Albüm, Gales'in “madde bağımlılığıyla mücadelesini, yeniden müzikal yaratıcılığını kazanması yönündeki umutlarını ve ırkçılık karşıtı düşüncelerini” vurguluyordu. İşte o albüm kapağında yer alan taçlı ve tahtlı poz, bir egosu yüksek gitaristin meydan okuması değil, geçen bu mücadele dönemini vurguluyordu. Albüm piyasaya çıktıktan bir hafta sonra Billboard Blues Albümleri listesine 1 numaradan giriş yapacaktı. Üstelik bu ikinci kez olmuştu ama bu seferki geçen kötü dönemi atlatıp tekrar eski günlere dönüşün geçiş kartı gibiydi.
Bugün 47 yaşında olan Eric Gales, 30 yıllık müzikal kariyerinde Albert King ve Jimi Hendrix'in izlerini caz ve klasik müziğin armonileriyle birleştirerek blues gitarına kendi tavrını yerleştirmişti. Bunu yaparken son teknolojinin nimetlerini de cesurca kullandı.
Eric Gales, 1991 yılında ilk albümü "The Eric Gales Band"i yayınladığında henüz 16 yaşındaydı ve bir gitarist olarak dikkatleri hemen çekti. Geçen 30 yıl içinde 18 albümle ekol olmayı başardı. Arada geçen o nahoş uyuşturucu bağımlığı döneminden kurtuluşu da katarsak, buna küllerinden yeniden doğma tanımı yapmamız çok da yerinde olur hani. Beş yıldır artık bu dönemi atlatmış olan Gales, güçlü bir albümle hayatına yeniden başlıyor denilebilir. Albüm Nashville'de Ocean Way ve Sound Emporium stüdyolarında kaydedildi ve 16 parça ile onun patlamalarla dolu gitarını fena halde hissediyoruz.
Bonamassa "Now Serving: Live From The Ryman" albümünü çıkartıyor.
Aslında bu haberin başlığı bir üstte gördüğünüz alt başlıktaki gibi olacaktı ama ana başlığı "Pandeminin durduramadığı Bonamassa'dan müzik emekçilerine destek" diye atmayı uygun buldum. Böyle davranmamın nedenini, son zamanlarda internet haber sitelerinin alışkanlık haline getirdiği anlatılanla alakası olmayan ama dikkat çeken başlık atma modasına uymuş değilim. Bir... ben öyle uyanık bir zekaya sahip değilim, iki ise... bizim yapacağımız haberler dikkat çekse ne olacak... reklam yok, okuyan da bir elin parmağı kadar zaten. Söz konusu haberin içinde müzisyenlere destek var ve bende bunun öne çıkarılmasını istedim. Zira bizim diyarlarda bir senedir herkes atıp tutuyor ama ortada bir şey yok. Olmayacağını da adım gibi biliyorum ama gene de birilerine ders olur diye bu kelamları ettim, o kadar, fazla uzatmayın. Ben de fazla uzatmayayım ve habere yer vereyim.
Aptulika
Pandemide 44 ülkeye ve yüzbin kişiye ulaşan konser
Geçen yıl korona salgını dünyayı kapladığında konserler iptal edildi ve haliyle turneler durduruldu. Her yıl en azından bir stüdyo bir de konser albümü çıkartmayı istikrarlı olarak sürdüren blues rock gitaristi Joe Bonamassa da konser salonlarından uzak kalacaktı. Ancak o gene de bu durumu lehine çevirerek, konserlerden uzak kalmamayı başaracaktı. Sanatçı Nashville'daki efsanevi Ryman Oditoryum'unda konsere çıkarak, 44 ülkeye canlı yayın yaparak hayranlarına yeni çıkan albümü "Royal Tea"nin promiyerini yapmıştı. Bu konserin kaydı 11 Haziran 2021 tarihinde CD, DVD, Blu - Ray ve ikili LP olarak çıkacak. Konserin DVD kaydında aktör Jeff Daniels tarafından anlatılan bir belgesel de yer alacak.
Normal şartlarda 2.300 kişilik olan Ryman Oditoryumu'ndaki Bonamassa konserini o gece tüm dünya üzerinde 17.000'den fazla biletli kişi televizyon ve bilgisayarlarından izlemiş. Konseri biletsiz olarak izleyenleri de kattığımızda 100.000 üzerinde dinleyiciye ulaşılmış oldu. Bu arada boş olan koltukların her birinde biletli izleyicilerin kartondan kesilmiş resimleri bulunuyormuş.
Ryman'daki bu konser için satılan biletlerden kar amacı gütmeyen Keeping the Blues Alive Foundation (KTBA) tarafından sunulan Bonamassa'nın Fueling Müzisyenleri programı için 32 bin dolar toplanmış. Pandemi döneminde bir yıldan fazla müzik yapamayan müzisyenler destekleyen bu program, müzik ortamının durduğu bu dönemde mali zorluk çeken turne müzisyenleri için 450 bin dolarlık fon sağlamış. Program, müzisyenlerin yola çıkana kadar ayakta kalmalarına yardımcı olmak için temel yaşam masrafları için anında 1.500 $ nakit ödeme sağlıyor. Geçtiğimiz hafta sonu Joe, bu amaç için para toplamaya devam etmek için 35'ten fazla çarpıcı performans ve 3 saatten fazla müzik içeren 2. Yıllık Stream-A-Thon etkinliğine ev sahipliği yaptı. Etkinlik, Bonamassa, Toto, Dion, Ana Popovic, Warren Haynes, Bobby Rush, Jared James Nichols, Emily Wolfe ve daha fazlasını içeren yıldızlarla dolu bir kadroyu içeriyordu.
Chicago slide gitar ustası Joanna Connor'dan yeni albüm.
"4801 South India Avenue" adını taşıyan ve dün yayınlanan albüme Joe Bonamassa hem iki parçada konuk olarak hem de plak şirketi olarak destek verdi.
Chicago dolaylarının yaşayan en önemli kadın slide gitar ustasıve şarkıcı-söz yazarı Joanna Connor, 14. stüdyo albümü '4801 South Indiana Avenue'yu Joe Bonamassa'nın yeni bağımsız plak şirketi Keeping The Blues etiketiyle 26 Şubat 2021'de yayınladı.
2019'da yayınlandığında büyük beğeni toplayan "Rise" albümünün devamı niteliğindeki yeni albüm, Joe Bonamassa ve Josh Smith tarafından Nashville, Tennessee'deki Ocean Way Recording Studios'ta yapıldı.
Joanna Connor ismini bilen bilir ama "o da kim?" diyen ve bu ismi duymamış olanlara şunu diyebiliriz: James Cotton, Buddy Guy, Jimmy Page ve Junior Wells gibi blues ve rock ustalarıyla çalışmış olan Connor, 1980'lerde Chicago'nun prömiyer blues kulübü Kingston Mines'te ilk kez sahneye çıktığından bu yana blues ve rock barlarda kendi halinde müzik yapmaya devam etmişti. 58 yaşındaki kadın blues gitaristi, pandemi döneminde boş durmadı ve bu muhteşem albümü yaptı.
Blues aleminde, "gezegendeki en güçlü ve etkili kadın blues gitaristi" diye tanımlanan Connor, caz ve funk birikiminde hard rock'vari gitar çalışı ve agresif, asabi vokaliyle son derece yenilikçi bir blues rock gitaristi.
Yeni albüm, Joanna'nın geçmişte kaydettiği müzikten tamamen yeni bir deneyimi yansıtıyor. Joanna, “Bu albüm, Chicago'da katıldığım blues okuluna bir saygı duruşu” diyor. "Geleneğin ruhunu yakalamaya ve ona ham enerji ve tutku aşılamaya çalıştık." sözleriyle de devam ediyor.
Albümün oluşması ise şöyle gelişmiş. Geçen yılın Mayıs ayında Joanna Connor'un videolarından birini Joe Bonamassa beğenmiş ve ardından da paylaşmış. Ondan sonrada bu video viral olarak yayılarak, geniş bir kesime ulaşmış. Ardından Joe Bonamassa iletişime geçerek bu albüm çalışması için destek vermiş.
Joe Bonamassa'nın Connor'u duyması sadece bu videoyu görmesiyle olmamış. Joanna Connor, yıllar önce Chicago'daki House of Blues Backporch Stage'de her hafta sahneye çıkarken, Bonamassa devamlı o barın müdavimleri arasındaymış. İsterseniz öykünün bundan sonrasını da Joanna Connor'dan dinleyelim: "Joe yıllardır benden haberdarmış. Bana yapmam gerektiğini hissettiği ve hiç yapmadığım bir albüm yapmak istediğini söyledi."
Evet olay bir anlamda Cinderella masalı gibi ama liyakata ve keşfe önem veren diyarlarda böyle şeyler oluyor. Şu Joe Bonamassa'ya bizim memlekette kimse ısınamadı ama blues rock'ın beyaz atlı prensi gibi. Eskiyi saygıyla yüceltiyor, yeniye kapı açıyor. Sırf bu özellikler bile bizde neden sevilmediğini anlatıyor galiba. Bizde çelme atmak sevilir.
Joe Bonamassa yeni albümü "Redemption" ile Billboard Blues Albümleri Listesine 16 hafta önce girdi ve 15 haftadır da liste başındaki yerini koruyor. Listede Bonamassa "British Blues Explosion: Live" albümüyle de 32 haftadır listelerde ve bu hafta da 10. sırada yer almakta. Billboard listelerinde yer alan üçüncü Joe Bonamassa albümü ise Beth Hart ile birlikte yaptıkları "Black Coffee". 46 haftadır listede bulunan bu albüm geçen hafta 15. sıradayken bu hafta yükselişe geçerek 9. sıraya yükseldi.
Billboard Blues Albümleri Listesine tümüyle bakarsak sıralama şöyle:
1 - Redemption - Joe Bonamassa
2 - The Big Bad Blues - Billy F Gibbons
3 - Carolina Confessions - The Marcus King Band
4 - The Blues Is Alive And Well - Buddy Guy
5 - Roots Of Blues 2 - Various Artists
6 - Out Of The Blues - Boz Scaggs
7 - Muscle Shoals: Small Town, Big Sound - Various Artists
8 - Venom & Faith - Larkin Poe
9 - Black Coffee - Beth Hart And Joe Bonamassa
10 - British Blues Explosion: Live - Joe Bonamassa
11 - Confessin' The Blues - Various Artists
12 - Downey To Lubbock - Dave Alvin And Jimmie Dale Gilmore
13 - No Mercy In This Land - Ben Harper And Charlie Musselwhite
_3.jpeg)
