MIKE ZITO Yeni Albümü "Life Is Hard"la Zor Günlere Dayanıyor.

Blues Rock gitarının önemli temsilcilerinden Mike Zito, bugün Gulf Coast Records etiketiyle yeni albümü "Life Is Hard"ı çıkardı. Bu çalışma onun diğer albümlerinden çok farklı bir his dünyasında oluşmuş.  Geçtiğimiz yaz eşini kanser sonucu yitiren sanatçının ruh hali albümüne de yansımış. Adeta yaşadığı acıyı tedavi etmek için hemen stüdyoya koşup, blues'a sığınmış. Albümde yer verdiği  George Sherry ve Wayne Walker bestesinde dediği gibi: "Konuşacak kimse yok... blues dışında".  

Sevdiği insanı kaybetmenin melankolisi, yalnızlık, hüzün, hayat mücadelesinin çetinliği blues müziği ile buluşarak çalışmanın ana temasını oluşturmuş. Ancak 12 parçalık "Life Is Hard" albümünü dinlerken, Zito'nun bu ruh halinin yıpratıcılığından müzik yaparak arınabildiğini de görüyoruz.  

2023 yılına Albert Castiglia ile yaptığı ortak çalışma  "Blood Brothers" ile  adım atan Mike Zito, karısının rahatsızlığı sebebiyle bu albümün tanıtım turnesini yarım bırakmak zorunda kalmıştı. Kanser tedavisi gören ve artık tedavinin cevap vermediği için eşi Laura'nın  son anlarında yanında olan sanatçı bir süre sonrası da onu kaybedecekti. Bu acı olayın ardından oluşan albümde "Forever My Love" adlı şarkısı ile kaybettiği karısı Laura'yı anıyor. Eşi hayattayken yaptığı bu parçayı karısına da dinletebilmiş. 

"Forever My Love"ı ilk dinlediğimde açıkcası biraz Gary Moore ve Phil Lynott klasiği "Still in Love With You"ya benzettim ve açıkcası pek ilgimi çekmemişti. Bu ilk yargıyı geçen hafta single olarak çıktığındaki dinlemem oluşturmuştu ; şimdi albümün içinde ikinci kez dinlememle bakışım farklılaştı. Etkileyici ve Laura ile yaşadıklarını ve aşklarının sonsuzluğunu anlatan harika bir yapıt ortaya çıkmış. Aşk gibi bir şey bu, ilk önce burun kıvırırız ama aşk hayatımızda önemlidir.  Aşk şarkıları hep aynı şeyi anlatır gibi gelir ama her aşk ayrı ayrıdır. "Forever My Love" dışında karısı Laura'ya adanmış ikinci parça da "WithoutLoving You" adını taşıyor. 

  ".... Seni sevmeden nasıl yaşayacağım... 

Duyduğum bu acı bir savaş yarası gibi... 

Hayat devam ediyor...  

Seni hissedebiliyorum ama seni hiçbir yerde göremiyorum... 

Seni özlemek benim için katlanmak zorunda olduğum bir şey... 

Seni sevmeden nasıl yaşayacağım."

Sözleriyle harika ritimde akan "Without Loving You", acılı ruh halini salya sümük olmadan, duygu sömürüsü yapmadan verebilmesi de ayrıca önemli.

 Bu iki Mike Zito bestesi dışında "Life Is Hard" albümünde diğer parçalar blues cover'larından oluşuyor. 

Albümün açılışında yer alan Little Milton klasiği "Lonely Man", Fred James'in "Life Is Hard", "Konuşacak kimse yok... blues dışında" diyen George Sherry ve Wayne Walker bestesi "No One To Talk To (But The Blues)" ve albümün sonunda yer alan  Gary Davis gospeli "Death Don't Have No Mercy" ruhani bir hava vererek son noktayı koymuş.

"Life Is Hard" albümünde klasik bluesçuların yapıtları seslendirilirken yanısıra Mike Zito'nun çağdaşları yani arkadaşlarını da seslendirilmiş. Tinsley Ellis'in "Dying to Do Wrong", Tab Benoit'in "Darkness"ı ve Walter Trout'un "Nobody Moves Me Like You Do" parçaları da Mike Zito tarafından yorumlanmış. 

"Life Is Hard" albümünde Mike Zito iki sürpriz cover'a da yer vermiş. Bunlardan ilki Stevie Wonder'ın albüme biraz soul havası veren şarkısı  "Have a Talk with God". İkinci sürpriz ise Zito'yu çocukluk günlerinde etkileyen Guess Who'nun "These Eyes" parçasına da yer vermiş. Jade Macrae ve Dannielle Deandrea'nın geri vokalleri ve yanısıra nefesli enstrümanların kattığı orkestral azametle Zito'nun yorumu daha da harikalaşmış. 

 

Soldan sağa: Christone Kingfish, Mike Zito, Joe Bonamassa, Tommy Emmanuel 

Mike Zito'nun bu zor günlerinde yapılmış ama anlamı ve müzikalitesi yüksek olan "Life Is Hard" albümünde ona bir çok sanatçı arkadaşı destek vermiş ama en büyük destek Joe Bonamassa'dan gelmiş. Bonamassa hem albümün prodüktörlüğünü üstlenmiş hem de parçalarda gitarıyla katkı vermiş. 

Josh Smith

Geçen yılın başında Mike Zito ile Albert Castiglia'nın ortak yaptığı  "Blood Brothers" albümünde onlara  Joe Bonamassa ve Josh Smith destek vermişti. Şimdi çıkan Mike Zito'nun solo albümü "Life Is Hard"da da Bonamassa ve Smith hem yapımcılıkta hem de kayıtlara gitarlarıyla girerek destek verdiler. 

Mike Zito'nun "Life Is Hard" albümü bugün çıktı ve ilk dinlememle bu yazıyı yazmadan edemedim.

Aptulika

 

Mike Zito, kanserden ölen eşine ithaf ettiği şarkı: "Forever My Love"

Geçen yılın en önemli albümlerini say derseniz ilk beşte yer alacak bir çalışmaydı "Blood Brothers". Blues rock gitarının iki ismi, Albert Castiglia ve Mike Zito güç birliği yaparak harika bir albüme imza atmışlardı. Bu "Kan Kardeşliği" öyle uyumlu bir birliktelik oluşturmuştu ki, insan ister istemez devamı gelsin istiyordu. 

 Albümün çıkışının ardında ortak turneye yapan iki gitarist başarılı konserler veriyorlardı. Ancak  Mike Zito'nun eşi Laura ani bir rahatsızlık geçirince gitarist turneyi yarım bırakmak zorunda kalmıştı. 

2023'ün Temmuz ve Ağustos aylarında Albert Castiglia turneye  gitarist Gary Hoey ile devam etti.  

 Mike Zito'nun karısı Laura Zito Haziran ayının ortasında  kemoterapiye devam etmek için Houston'a gittiğinde  doktorları ona artık tedavinin olamayacağını söylemişlerdi. Kanser o kadar ilerlemişti ki, kemoterapi sağlığını mahvedecek ve geriye kalan yaşam kalitesini de kaybedecekti.  Yaşadığı bu durumu Mike Zito, "Laura son 12 ayda çok mücadele etti. Bu durum karşısında turneyi bırakıp, eve gelip karım ve ailemle birlikte olma zamanım geldi. Birlikte ne kadar zamanımızın kaldığını bilmiyoruz ve artık ayrı kalmak istemiyoruz." diyecekti.   

Ocak ayında Mike Zito'nun eşi kansere yenik düşerek son nefesini verecekti. 9 Şubat günü Mike Zito kaybettiği eşi Laura'nun anısına "Forever My Love" isimli bir tekli (single) yayınladı. Bu parçayı Mike Zito, eşi hayattayken yapmış. 

İsterseniz bu parçanın öyküsünü de Mike Zito'dan dinleyelim:

“Bir sabah kahvaltıdan sonra elimde gitar, yanımda kahvemle oturuyordum. Bir akor çaldım ve ciğerlerimin sonuna kadar “Forever My Love” şarkısını söyledim. Laura odaya geldi ve “O da neydi? Bu yazacağın bir şarkı mı?” "Sanırım beğendin mi?" dedim. “Evet, çok beğendim” derken yüzünde heyecanlı bir ifade vardı.  Şarkı yazıldı ama bir yıl boyunca onu evde defalarca çaldım ve söyledim. Her sabah masaya oturup yüksek sesle şarkı söylerdim, o da dinlerdi. Bana şarkıyı ne kadar sevdiğini, gerçekten gurur duyduğunu anlatırdı. Bitmiş versiyonunu dinleyecek kadar uzun yaşayacağını umuyorduk ama bu olmadı. ” (1) 

(1)  https://bluesrockreview.com/2024/02/mike-zito-pays-tribute-to-late-wife-with-forever-my-love.html

 

Blood Brothers turnesinde Mike Zito'nun yerini Gary Hoey dolduruyor

Albert Castiglia ve Mike Zito güç birliği yaparak "Blood Brothers" isimli bir albüm yapmışlardı. Albümün ardından da turneye çıkan iki gitarist başarılı konserler veriyorlardı. Ancak  Mike Zito'nun eşi Laura ani bir rahatsızlık geçirince gitarist turneyi yarım bırakmak zorunda kaldı. 

Albert Castiglia turneye  gitarist Gary Hoey ile devam edecek. İki sanatçı gibi Gulf Coast Records sanatçısı olan Hoey, Temmuz ve Ağustos aylarında yapılacak olan gösteriler için özel konuk olarak yer alacak. 

Albert Castiglia, bu durumla ilgili şunları söyleyecekti:  “Bugün sevgili arkadaşım ve üçüncü Blood Brother, Gary Hoey ile konuştum. Yaz konserlerine onunla devam edeceğim için  gerçekten heyecanlıyım.  Mike dönene kadar böyle devam edeceğiz".  Castiglia turneye devam edecekleri gitarist Gary Hoey ile ilgili, “Gary ile beş yıl önce Memphis'te tanıştık. O zamandan beri birlikte müzik çalıyor ve konserler veriyoruz. Onunla sahnede harika bir uyum içindeyiz ve bu yaz insanlar da buna şahit olacak." sözlerini zikredecekti.

Mike Zito'nun karısı Laura Zito Haziran ayının ortasında  kemoterapiye devam etmek için Houston'a gittiğinde  doktorları ona artık tedavinin olamayacağını söylemişlerdi. Kanser o kadar ilerlemişti ki, kemoterapi sağlığını mahvedecek ve geriye kalan yaşam kalitesini de kaybedecekti.  Yaşadığı bu durumu Mike Zito, "Laura son 12 ayda çok mücadele etti. Bu durum karşısında turneyi bırakıp, eve gelip karım ve ailemle birlikte olma zamanım geldi. Birlikte ne kadar zamanımızın kaldığını bilmiyoruz ve artık ayrı kalmak istemiyoruz." diyecekti.   

 

Kat Riggins... her daim blues'a evrilen ses.

 

Floridalı blues vokalisti Kat Riggins, çocukluğundan itibaren müziğin içine doğdu denilebilir, zira ailesinin geniş bir yelpazeye sahip büyük bir plak koleksiyonu vardı. Böylece Kat, soul, blues ve rock plaklarını dinleyerek çocukluk yıllarından pişti. Bu nedenle onun müziğinde de gospel'dan blues'a, rock'tan hip - hop'a kadar genişleyebilen bir tür yelpazesi var. Ancak onun asıl noktası her zaman için blues oluyor. 

*

Yeni albümü "Progeny"i Mike Zito'nun sahibi olduğu plak şirketi Gulf Coast'tan çıkaran Kat Riggins, blues rock gitaristi Zito'nun da katkısını almış. 

Kat Riggins ilk defa karşılaştığım bir isim. İlk dinleyişimde, beni etkiledi, şaşırtıcı bir ses. Onu yeni albümü "Progeny" ile tanıdım ama sanatçının daha önceden yaptığı iki albüm daha varmış. Üçüncü albümün çıktığı firma Gulf Coast Records ile ilk çalışması. Böyle olunca da her anı gitar ağırlıklı bir blues ve soul albümü ortaya çıkmış. Bunun sebebi de bu plak şirketinin sahibinin blues rock gitaristi Mike Zito olması diyebilirim. Bu çalışmaya Zito fazlasıyla önem vermiş ve böylece bir blues vokalinin albümünde gitarın bunca yoğun ve etkili olduğu bir çalışma ortaya çıkmış. Mike Zito bu albüm için bir stüdyo grubu kurmuş ve kayıtlarda kendi de çalmış. Hatta bir parçada da gene bir blues rock gitar devi olan Albert Castiglia'yı da konuk ederek çaldırmış. Blues ve soul tadındaki Riggins'ın sesiyle rock gitarlarını bu kadar çok buluşturmak oldukça riskli hatta yapıştırma gibi yadırgatıcı olabilecekken; Zito'nun matematiği ve zekası uyumlu ve harika bir birleşim ortaya çıkartmış. 

Mike Zito ile sahnede

Mike Zito'nun kendisinin de yer aldığı albüm için özel olarak kurdurduğu grupta; Matthew Johnson (davul), Doug Byrkit (bas gitar), Lewis Stephens (klavye) yer alıyor. Ayrıca Melody Angel ve Albert Castiglia gitarlarıyla birer parçada konuk oluyorlar. Albümün özel konuklarından biri de rapçi Busta Free.

Floridalı blues vokalisti Kat Riggins, çocukluğundan itibaren müziğin içine doğdu denilebilir, zira ailesinin geniş bir yelpazeye sahip büyük bir plak koleksiyonu vardı. Böylece Kat, soul, blues ve rock plaklarını dinleyerek çocukluk yıllarından pişti. Bu nedenle onun müziğinde de gospel'dan blues'a, rock'tan hip - hop'a kadar genişleyebilen bir tür yelpazesi var. Ancak onun asıl noktası her zaman için blues oluyor. 

"Progeny" albümünde benim için ilk sıyrılan parça "My City" oldu. 1970'lerin funk havasını yoğunlukla hissettiren bu şirin çalışmada gitarıyla konuk olan Albert Castiglia harika bir soloyla orta bölümde dalıveriyor. Büyük ihtimalle baştan sona (Funkadelic grubuna benzer) ritmik olarak akan gitarı ise Mike Zito çalıyor. Parçanın ortalarında tiyatral bir girişle diğer konuk Busta Free devreye giriyor. Rap'ten hiç haz etmeyen biri olarak Busta Free'nin bu katılımı benim bile hoşuma gitti. 

Konuklardan üçüncüsü Melody Angel ve o da "WoahMan"de yer alıyor. Helezonik sololarıyla onun konukluğu, insana, "İşte böyle bir kadın parmağı değmeliymiş" dedirtiyor. Daha önceden dinleme imkanı bulamadığım Melody Angel ismini de dinlemek için bir yerlere not alıyorum. 

Neredeyse bir rock klasiği olabilecek "Promised Land", bütün dinleyişlerimde favorim oldu. Öyleki bu parçada Kat'in vokali de blues'tan rock'a evrilmiş.  

Kat Riggins'ın sesi blues ve soul terbiyesi içinde ve buna da sıkı sıkıya bağlı. Koko Taylor'ın izlerini onda hissetsek de albümün sonunda  yer alan "40 25:40" da ve funk etkili işlerini dinlerken Miles Davis'in bir dönem eşi olan ve geçen yıl kaybettiğimiz Betty Davis'i de hatırlatıyor. 

APTULİKA

Uzun Yol Gitaristi

 Amerikalı blues rock gitaristi Mike Zito'nun yeni çıkan konser albümü  "Blues For The Southside" usta gitaristin 26 Kasım 2021'de St. Louis, Missourie'deki Old Rock House'da verdiği konserin kayıtlarından oluşuyor.  

 Amerikalı blues rock gitaristi Mike Zito'nun yeni çıkan konser albümü  "Blues For The Southside" usta gitaristin 26 Kasım 2021'de St. Louis, Missourie'deki Old Rock House'da verdiği konserin kayıtlarından oluşuyor. 2 saate yakın, 16 parçanın yer aldığı bu ikili albümde Mike Zito'ya daimi kadro olarak, Matthew Johnson (davul), Lewis Stephens (piyano ve org), Doug Byrkit (bas) eşlik etmiş. Ayrıca bu konserde Mike Zito, üç parçada ayrı ayrı üç gitarist arkadaşı , Tony Campanella, Dave Kalz ve Eric Gales'i  konuk ederek, birlikte çalmış. 

"Blues For The Southside" kelimenin tam anlamıyla bir gitar albümü ama grup elemanlarının da kişiliğinin öne çıkması  ihmal edilmemiş. Blues'ta istediğiniz kadar usta gitarist olun teknik gösteriler ve becerileriniz tek başına yeterli değildir... Bunun yanında mutlaka duygunuzun olması ve kişiliğinizin de yoruma yansıması gerekir. İşte bunun en bariz örneğini de konserde yer alan Stevie Ray Vaughan klasiği "Texas Flood"un yorumlanışında görüyoruz. Mike Zito bu parçada SRV'un gitar rifflerinin izinden sadakatle gidiyor  olsa da bunları farklı yapıya taşıyarak kendi kişiliğini sunuyor. Stevie Ray kavırı yapıyorum diye SRV hayranlığı içinde bire bir taklit etmek yerine ona duyduğu saygının ifadesi olarak kendi cümlelerini oluşturuyor.  Salya sümük hayranlık ne kadar taklitçilik ise, gerçek anlamda saygı duymaksa  ustanın yaptığının aslını özümseyip, bunun ardından kendi fikirlerini ortaya koyabilmektir. Mike Zito, işte bu ikincisini yapıyor. 

Albümde yer alan bir diğer kavır da Jimi Hendrix'in unutulmaz parçası “Voodoo Chile”.  Mike Zito bu yorumda konuk olarak gitarist arkadaşı Eric Gale'i sahneye alıyor. Sahnedeki iki gitaristi aynı anda dinlerken, her birinin ayrı cümlelerini birbirine karışmadan duyabiliyorsunuz. Bu iki gitaristin yarışması ya da bir beceri gösterisi değil; iki ayrı kişilik birbirinden farklı yanlarını yani kişiliklerini öne çıkararak bunu parçanın yorumuna taşıyarak iki karşıt fikirden bir bütüne varıyorlar... İşte bu bütün yorumun selameti oluyor. Sonuçta kazanan biz dinleyiciler oluyoruz. Ben buna keyfin diyalektiği diyorum. İki gitaristin atışması ya da yarışması tek sesli ve kırsal (feodal) bir yaklaşımken; kendi kişiliğini koruyan iki gitarist "karşıtların birliği" çok sesli ve çağdaş yapıyı oluşturur. Bu özelliği sadece Eric Gale ile birlikte çalınan parçada değil, Dave Kalz'ın konuk olduğu "Road Never End" ve Tony Campanella'nın Zito ile birlikte sahneye çıktığı "Highway Mama"da da görüyoruz. Üç gitarist üç parçada Mike Zito'nun sahnesine konuk olurken her bir gitaristin çalış kişiliklerini hissediyoruz.  

Bu konser gitarın ve tabii ki Mike Zito'nun öne çıktığı bir etkinlik ama grubun elemanlarının da maharetleri hissediliyor. En azından birini yerinden alsanız aynı tadı bulamazsınız. Mike Zito konserin dördüncü parçasından sonra grup elemanlarını tek tek tanıtırken klavyelerde yer alan Lewis Stephens'ın büyük blues devi Freddie King'in grubunda da çaldığını öğreniyoruz. Stephans'ın heybetli piyano tuşeleri, "Life is Hard"da gayet güzel algılanıyor. Finale bir kala çalınan "Road Never Ends" de ise adeta bütün grup elemanları resmi geçit yapıyor gibi. 

Gitarın adeta dile geldiği ritmik yapılı "Back Problems",  savaştan medet uman dünya yöneticilerine bir cevap niteliğindeki "Make Blues Not War", gitarla yazılan bir şiir diyebileceğimiz enstrümantal parça "Blues For The Southside" aklıma ilk işlenen güzel yorumlardan. 

Mike Zito'nun bu konser albümünü sadece dinlemiyor adeta oradaymış gibi yeniden yaşıyoruz. Konserde Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan ve Tampa Red'in parçaları yorumlanmış ama en muhteşemi ise en sona yerleştirilmiş. Kelimenin en uygun haliyle bir rock'n roll tutkunu olan Zito finalde yer verdiği "Johnny B Goode" ile Chuck Berry'i yorumlamıyor bu mütevazı konser salonuna devasa bir heykelini dikiyor. 

"Blues For The Southside" konser albümünü dinlemenin kalıcı bir hasar verebileceğini söyleyip, buradan uyarmalıyım. Bu albümü dinledikten sonra Mike Zito'nun bütün albümlerini baştan sona dinleme isteğiniz artabilir. Uyarmadı demeyin. 

APTULİKA