70'li yılların en başarılı folk rock gruplarından biri olan Eagles'ın üç üyesi Don Henley, Glen Frey ve Joe Walsh solo albümleriyle Kulak Misafiri'nde...
Bülent Seyitdanlıoğlu'nun hazırladığı Kulak Misafiri bu Pazar saat: 22'de Radyo ODTÜ'de...
Programın yapımcısı Bülent Seyitdanlıoğlu şu notu da eklemeyi ihmal etmiyor:
"Bu Kulak Misafirini, iyi bir gitarist ve şarkıcı olduğu gibi iyi bir şarkı yazarı da olan ve 2016 yılında kaybettiğimiz Glen Frey'e adıyoruz."
Steely Dan grubu ile birlikte çalan klavyeci Jim Beard, 63 yaşında hayatını kaybetti.
Besteci, yapımcı ve aranjör olan piyanist, ani bir hastalıktan kaynaklanan komplikasyonlar sebebiyle 2 Mart 2024 tarihinde hayata veda etti.
Jim Beard, 2008 yılından sonra Steely Dan'in turnesinde grupla çalışmaya başlamıştı. Bu yıl Eagles'ın veda turnesi "Long Goodbye"da grupla sahneye çıkan Beard, son konserini 20 Ocak'ta vermişti.
1960 yılında Philadelphia'da doğan Jim Beard, küçük yaşlarda İngiliz klavyeci George Shearing'den piyano eğitimi aldı. Lise yıllarında ise caz tromboncu Don Sebesky ile aranjörlük üzerine çalıştı. Üniversitede caz müzisyenleri Slide Hampton ve Red Rodney ile çaldı.
1985 yılında profesyonel olarak müziğe adım atan müzisyen, caz fusion çalışmaları üzerine yoğunlaştı.
John McLaughlin'in Mahavishnu grubunun turne üyesi olan Jim Beard, saksafoncu Wayne Shorter, caz gitaristleri Joe Scofield ve Pat Metheny ile turnelerinde çaldı.
Aralarında Bela Fleck, Al Jarreau, John Mayer , Meshell Ndegeocello, David Sanborn, Esperanza Spalding ve Steve Vai'nin de bulunduğu müzisyenlerle ortak çalışmalar yapan Beard, 2008'de Steely Dan tarafından turne klavyecisi olarak işe alındı; ayrıca Steely Dan'in kurucu ortağı ve gitaristi Walter Becker'in solo çalışmalarında da çalıştı.
.jpeg)
Yılların grubu Eagles, müzik hayatına son noktayı koyacak "The Long Goodbye" veda turnesini duyurdu. Bu turneye efsane gruba bir başka efsane olan Steely Dan, konserlerin açılışında sahneye çıkarak katılacak.
52 yıldır müzik sahnesinde bulunan rock grubu son konserlerine Don Henley , Joe Walsh ve Timothy B. Schmit gibi klasik kadrodan elemanlarla çıkacak. Grupta ayrıca Eagles'ın kurucu elemanı Glenn Frey'in (2017'de kaybetmiştik) oğlu Deacon Frey ile Vince Gill de kadroda yer alacakmış.
Grubun veda turunun ilk konseri 7 Eylül 2023 tarihinde New York'taki Madison Square Garden'da başlayacak. Grubun yaptığı açılamaya göre bu turnenin 2025'e kadar sürmesi düşünülüyormuş.
Sevgili dostum Bülent Seyitdanlıoğlu'nun hazırlayıp, Bengi Dolgun ile birlikte sunduğu KULAK MİSAFİRİ radyo programını dinlerken, çoğu kez, "Vay be bu programı bende yapmak isterdim." dediğim çok olmuştur. Ama şunu da çok iyi bilirim ki Bülent benim yapacağımdan çok daha farklı noktalardan hareketle o programı işleyecektir. Bu yüzden onun programlarını dinlemek beni ayrı heyecanlandırır, bir anlamda benim boşlukta bırakacaklarım dolar. Sadece radyo programı değil, bir kritik yazısı, çizim ya da bir fotograf ya da her ne varsa... onu oluşturanın bir penceresi varsa benim için değerlidir. İşte o pencereden bakış ayrı bir ufuk verir. Çoğu insan artık bir albüm kritiği ya da bir konser izlenimini önemsemiyor, hatta "Yahu artık her şeye ulaşıyoruz, aracıya ne ihtiyaç var diyebiliyorlar. Ki haklı olabilirler ama her şeye tek bir pencereden bakmak yerine başka pencereleri de kullanmak keyifli değil mi?
İşte benim için radyo programı dinlemek de böyle bir şey ve KULAK MİSAFİRİ bana yeni pencereler açıyor.
Bu pazar günü yayınlanacak KULAK MİSAFİRİ'nin gene özel bir konuğu var. Her zaman ki gibi özel bir seçim. Bu seçimlerin bir güzel yanı da sizin için keşiflere de kapı açacak olması.
Neyse sözü daha fazla uzatmadan Bülent Seyitdanlıoğlu'nun tanıtımıyla bu Pazar günkü KULAK MİSAFİRİ'ne bir göz atalım.
Çok özel bir isim; iyi bir bas gitarist ve iyi bir şarkıcı olduğu gibi iyi bir şarkı yazarı kendisi.
Daha çok Eagles ile tanıyoruz onu; ama öncesinde mücevher değerinde Poco yılları var ve yine çok özel solo albümler.
Kariyerinin son durağı ise Day By Day.
Bu hafta Kulak Misafiri'nde Timothy B. Schmith var.
Biz heyecanlıyız, sizleri de bekliyoruz...
Canlı dinlemek için: www.radyoodtu.com.tr
Ana Sayfa | Radyo ODTÜ 103.1
Yıllar sonra James Gang'ı tekrar bir araya getiren neydi? Foo Fighters'ın ölen davulcusu Taylor Hawkins bu grubun hayranıydı. Onu herhangi bir konserinde James Gang tişörtüyle görmeniz mümkündü. Bu nedenle Foo Fighters'ın kurucusu Dave Grohl , arkadaşının anma konserinde bu grubu tekrar bir araya getirmeye karar vermişti. 3 Eylül 2022 tarihinde yapılan anma konserinde 1970'lerin bu grubu neredeyse yarım asır sonra bu konser için bir araya gelip, sahneye çıkacaktı.
İlk plaklarını bulduğum yıllarda hayranı olduğum James Gang'ın, bir müzisyen ismi olduğunu sanma gafletinde bulunacaktım. Aramızda kalsın hala öyle olduğunu sanmak işime gelir hani. Öyle bir gruptur ki bu, üç kişiden kurulu ve bir ayrılmaz bütünlük ve bunun ismi de James Gang.
Grubun ismi, filmlere ve çizgi romanlara konu olarak efsaneleşmiş Jesse James'ın çetesinden geliyor. Küçük kardeşi Frank ve onlardan daha genç olan Cole da bu ekibe katılıyor. Yani James'ın çetesi de üç kişiden oluşuyor. Amerikan iç savaşında Güneylilerin yanında Konfederasyon militanları olarak yer almışlar ama sonrasında tren, banka soygunlarıyla 19. yüzyıl haydut çetelerinin efsanesi olacaklardı.
James kardeşlerin çetesi 19 . yüzyıl Amerikasını kasıp kavuran soygunlarıyla ilerde çizgi roman ve filmlere konu olurken, 1966 yılında da bir rock grubuna isim olacaklardı. Ohio, Cleveland'da kurulan James Gang, Joe Walsh (gitarlar, vokaller), Tom Kriss (bas) ve Jim Fox (bateri) tarafından kurulacaktı. Hard rock tınılarına sahip, içinde blues, folk ve funk'ı da barındıran nefis bir soundları vardı. Grubun iki şarkısı, " Funk #49 " ve " Walk Away " unutulmaz klasiklerinden sadece ikisidir.
1971'de Walsh, gruptan ayrıldı ve Eagles'a katılması eski tadı vermeyecekti. Bu arada Eagles'da da Walsh bana James Gang'daki tadı vermeyecekti. Grup daha sonra da başka gitarist ve vokalistlerle devam etti ve 1977'de dağılarak son buldu.
İşte bu efsane grubu Foo Fighters'ın ölen davulcusu Taylor Hawkins için düzenlenen anma konserinde uzun bir aradan sonra ilk kez görecektik. 3 Eylül 2022'de Wembley Stadyumu'nda düzenlenen Taylor Hawkins Tribute Konseri'nde Jimmy Fox (davul), Joe Walsh (gitar, vokal) Dale Peters (bas) 'dan oluşan kadrosuyla sahnede bulacaktık.
.jpeg)
James Gang, geçtiğimiz hafta yapılan bu anma konserine çıktı ve 13 Kasım'da ABD'de yapılacak olan anma konserine de çıkmaya hazırlanıyor. Grup, UCR (Ultimate Classic Rock) sitesiyle yaptığı röportajda bu öneriyi aldıktan sonra eski günlerin enerjisini yakalamak için bir kaç hafta bir arada vakit geçirmeye başladıklarını ardından da bir hafta boyunca her gün üç ya da beş saat prova yaptıklarını belittiler.
Bu anma konserlerinde yer alacaklardı ama kendilerine ayrılan sürede hangi parçalarına yer verecekleri konusunda bir hayli tartışmanın içine girmişler. "Walk Away" ve "Funk #49" gibi iki hit'i mutlaka olacaktı ama üçüncü parça için Joe Walsh parça sayısını beşe çıkartmaya karar vermiş ama en nihayetinde üçüncü parçanın "The Bomber" olmasında karar kılmışlar.
3 Eylül 2022 tarihinde yapılan Foo Fighters davulcusu Taylor Hawkins'i anma konserinde çıkan isimler arasında en büyük sürpriz James Gang grubuydu. 1970'lerin bu grubu neredeyse yarım asır sonra bu konser için bir araya gelip, sahneye çıkıyorlardı. Bir ay sonra da ABD'de yapılacak anmada da çalacak olan grup, yeni konserlere ve çalışmalara doğru yelken açarlar mı? Bunu zaman gösterecek ama bu trio'ların ne yapacağı belli olmaz.
İyi ki varlar ve James Gang'ı özlemişiz.
Aptulika
Timothy B. Schmit ismini, eski dinleyici efsane bir grubun basgitaristi olarak bilir ama başlıkta grubun ismini inadına söylemedim. Çünkü o grubun ismini gören herkes o soundu bekleyecekti. Oysa solo albümleriyle TBS ayrı bir serüven hele ki yeni çıkan yedinci solo albümü "Day By Day" ayrı bir güzellik ve zirve. Üç ay önce çıkan bu albümü üç aydır dinlemeye doyamıyorum. Yazmakta da bu yüzden geciktim. Şu anda yayınlarken bile, bir şey eksik kalmış mıdır, endişesindeyim.
_127.jpeg)
"Kimdir bu Timothy B. Schmit? " dediğinize eminim. Eski ve dikkatli bir dinleyici değilseniz, bu isim size bir şey ifade etmeyecektir. Ancak Eagles grubunun bas gitaristi dersem, hangi yaşta olursanız olun hemen, "Hotel California" diyeceksiniz. Bir grup için unutulmayacak bir parça yapmak ve bunun etkisinin yıllarca, tarz sınırlaması olmadan her dinleyicide iz bırakması muhteşem bir şeydir ama Eagles için "Hotel California" şarkısı Eagles'a inanılmaz bir ün kazandırdıysa da bir o kadar da kara bulut gibi olmuştur. Öyle ya kim tek parçayla hatırlanmak ister hele bir de o kadar işinin boşa gitme talihsizliğini de göz önüne alırsak.
Eagles'ın bas gitaristi olduğu bilgisini aldıktan sonra Timothy B. Smith'in solo albümü "Day by Day"i dinlerken bir "Hotel California" etkisi bulacağınızı sanıyorsanız, boşa beklersiniz. Hatta bütün bunları unutun ve kendinizi müziğe bırakın derim, alacağınız keyfin çok ama çok büyük olacağını söyleyebilirim.
"Day by Day", Timothy B. Smith'in ilk solo albümü değil, bugüne dek yedi solo albüm yaptı. Her birinde de bas gitarist olmasına rağmen vokal mahareti dikkat çeker. Pürüzsüz ve kimi zaman tenorlaşan bu güzelim sesin rehabilite edici bir etkisi olduğunu söyleyebilirim. Tabi en sevdiğim yanının da 1970'lerin popunu hatıralatıyor olması diyebilirim.
Bu albüm pandemi döneminde oluşmuş. O kapanma dönemlerinde içinde Timothy B. Schmit, yakın arkadaşı olan prodüktör Jeff Peters ile uzaktan yapılan kayıtlarla işe başlamışlar ve sonuçta da bu albüm ortaya çıkmış. Bas gitar, gitarlar ve vokallere geçen Timothy, yanına iyi stüdyo müzisyenlerinden oluşan bir ekibi alarak stüdyoya girmiş. "Day by Day" albümünde Jackson Browne, Lindsey Buckingham, John Fogerty, Benmont Tench, Jim Keltner gibi müzisyen dostları da özel konuk olarak yer almış. Böylece Timothy B. Schmit'in elli yıllık birikiminde rock ile birlikte rock and roll, soul, West Coast country ve folk müziği birleşiminde 12 şarkılık bir müzik ziyafeti oluşmuş. Albümün kapağında yer alan tüy çizimi, müzikal yapıyı özetler gibi...bir tüy kadar hafif ve yumuşak dokunuşta ama o tüyden çıkan bir yazı olursa sert bir söyleme de sebep olur, işte albümü bu şekilde yansıtabilirim.
Albüm, “Simple Man” ile açılıyor. Bu parçada Fleetwood Mac'in gitaristi Lindsey Buckingham ve eski Beach Boys'dan Chris Farmer ve Matt Jardine vokalleriyle konuk oluyorlar. Vokallerin üç yönden dizilişi ve Buckingham'ın Fleetwood etkisi veren yumuşak yankılanan tınısı folk/rock soundunu yücelere taşıyor. Buckingham'ın elektro, Timothy'nin akustik gitar düeti tadına doyulmaz bir dinleme zevkine yol açıyor.
Hemen ardından gelen "The Next Rainbow" ile bir bas gitaristin solo albümünde olduğumuzu girişte başlayan ve aralarda daktilo vari dokunuşlarla devam ediyor. Parça bana Tom Petty'i hatırlattı. Rock ile aradaki nefeslilerin buluştuğu bölümü de çok sevdim. Yazıya burada bir virgül koyup, düştüğüm bir açmazı anlatayım: Bu albümün 12 parçasını da tek tek anlatma ihtiyacına gireceğimden ve böylece yazıyı uzatacağımdan korkuyorum. Zira albümün her bir parçasını aynı düzeyde sevdim ve birinin önemini diğerinde azaltamıyorum. Açıkcası 3 ay önce dinlemeye başladığım bu albümü "aman bir yeri eksik kalmasın" endişesiyle üç ay gecikmeli olarak yazabildim.
Üçüncü sırada yer alan "Heartbeat" adı gibi nabızlı bir çalışma. Nakarat bölümlerinde ve vokal kullanımında Bee Gees'i hatırlatan parça da "Vücut Perküsyonu" denilen, yani ellerini göğüse vurarak kalp atışı sesini arada oluşturan Ella Jean Schmit ilginç bir yorum oluşturmuş. Hemen ardından gelen "Mr. X" ile iyiden iyi rock sounduna giriyoruz. Burada bas gitar ve vokalinin yanısıra TBS, ritm gitarı da çalıyor. Errol Cooney'in yayılan gitar solosu da övgüye ayrı değer, doğrusu.
Reagge ritminde akan "Question Of The Heart" da TBS'nin armonikası da katılıyor. "Something You Should Know"de bütün ekip çekiliyor ve TSB tek başına kalıyor. Gitarı ve vokaliyle tek başına dedik ama geri vokallerde gördüğümüz üçlü koroyu da kendi sesinden üst üste bindirerek oluşturmuş. Ha bir de unutmadan tabla dokunuşlu perküsyonu da kendi çalmış. Ardından gelen "I Come Alive" gitarist Errol Cooney'in "Waha Wah" pedallı gitarıyla Reaggea rock dokunuşlu nefaset oluşmuş. Bu parçada daha önce burada defalarca yazdığım orgcu Mike Finnigan'ın emeği de yadsınamaz. Bas, gitar, perküsyon, vokalin yanında TBS'i birde buna klavyeye geçisiyle gördüğümüz " Feather In The Wind", bizi bir anda büyülü bir atmosfere sokuyor.
"Grinding Stone"da Phil Parlapino'nun akordiyonu ve John McFree'nin kemanı öne çıkıyor. TBS'inin bu sefer enstrümanlar arasına tamburini de kattığını görüyoruz. Düzenlemesini Clint Walsh'ı yaptığı "Taste Like Candy" orkestra katılımını duymaktayız. Kulağımıza gelen nefis gitar solosunu duyduğumuzda da Kenny Wayne Shepherd'in konuk olduğunu anlıyoruz.
"Conflicted"te bariton, tenor ve alto saksafonuyla konuk olan David Ralicke bir de buna trompeti ekleyince iyiden iyiye bir nefesliler orkestrası oluyor. Finale oturan "Where We Belong"ile bu güzel yolculuğu tamamlıyoruz.
Eagles'ın bas gitaristi Timothy B Schmit, grubun bazı albümlerinde lead vokali de üstlenmiştir ama solo albümlerinde dinleyince onun ses gücünü hissedersiniz. Onun vokali solo çalışmalarında öne çıkarken yanısıra bir kaç sesli geri vokallere de önem verdiğine şahit oluruz. Bu seferki buluşma olan "Day By Day" de bu bir kez daha zirveye çıkmış.
Aptulika
