Blues Tarihini Kulübünde Biriktiren Adam: Bob Corritore

(Foto: Marjani Viola Hawkins  MVHPhoto.com)

 Bob Corritore,  Rhythm Room adını verdiği blues kulübünü 1981'de açar.  Öyle büyük isimler yer alır ki bu kulüpte ve  Corritore neredeyse kulüpte yapılan bütün performansları kaydeder. Bu kayıtları da 2007 tarihinden itibaren de yayınlamaya başlar. Bu günlerde yeni çıkan "High Rise Blues" albümünde  Bo Diddley, Koko Taylor, Magic Slim, John Primer, Pinetop Perkins gibi blues tarihinin devlerinin ilk kez yayınlanan kayıtları var. 

"High Rise Blues", yeni çıkan ve merakla dinlediğim bir blues albümü, Bob Corritore ve Arkadaşları hazırlamış. Ama o arkadaşlar arasında Bo Diddley, Koko Taylor, Magic Slim, John Primer, Pinetop Perkins gibi blues tarihinin devleri var. 

İsterseniz bu albümün öyküsüne dönelim ve bundan 40 yıl öncesine gidelim. 1981 yılı Chicagolu Bob Corritore, Arizona'ya gelir ve burada bir blues kulübü açmaya karar verir. Böylece Rhythm Room adını verdiği blues kulübünü 1981'de açar. Burada zaman içinde blues'un usta isimlerini angaje ederek konserler verdirir. Öyle büyük isimler yer alır ki bu kulüpte ve onlar performanslarını sunarken, aynı zamanda armonikacı olan kulüp sahibi Bob Corritore de katılır. Sadece bununla kalsa iyi Corritore neredeyse kulüpte yapılan bütün performansları kaydeder. Bu kayıtları da 2007 tarihinden itibaren de yayınlamaya başlar. Bu güne kadar "Bob Corritore's From The vault" adı altında çıkan 25 albüm var. Bu yeni çıkan "High Rise Blues" da bu dizinin sonuncusu.

16 blues sanatçının yer aldığı her parçada da armonikasıyla Bob Corritore katılmış. Bu şarkılar 1981'den 1992'ye kadar oluşan kayıtlardan seçmelerden oluşuyor.  16 blues ustası (toplam müzisyenlerin sayısı ise 44 falan gibi) daha önce yayınlanmayan 14 kaydı ile bu albümde buluşmuş. Bu başlıbaşına bir hazine demek. Bu arada isimlerin hepsi Chicago Blues'un temsilcileri ve hiç biri artık hayatta değil. 

Albümde yer alan blues ustaları ve seslendikleri parçalara şöyle sırasıyla bir bakalım:

1 . Jimmy Rogers - "Last Time"  

2 . Magic Slim -  “Buddy Buddy Friends”   

3 . Chico Chism - "High Rise Blues" 

4 . Koko Taylor -  "Twenty-Nine Ways" 

Bob Margolin ve Little Frank  (gitar) .... Bob Stroger (bas) ... Willie "Big Eyes" Smith (davul)

5. Manuel Arrington - "Candy Bars"

 Jon Atkinson ve Danny Michel (gitar)...Troy Sandow (bas)... Marty Dodson (davul)

6 . Eddie Tayor, Jr.  - “Short Haired Woman”  

Eddie Taylor Jr. ( gitar/ vokal)... Bob Stroger (bas) ... Brian Fahey (davul)

7 . Sam Lay  - “Honey Where You Going?”

Sam Lay (davul/ vokal).... Johnny Rapp (gitar)...  Chris James (ritim gitar)...  Patrick Rynn(bas)

8 .  John Primer - “Why Are You So Mean to Me”

John Primer (gitar/vokal)  Sid Morrow (piyano)...  Kedar Roy(bas)... June Core (davul) 

9 . Pinetop Perkins -  “Grinder Man”

Pinetop Perkins (piyano/vokal)...Chris James(gitar)...  Patrick Rynn (bas)...  Brian Fahey (davul)

10 .  Bo Diddley - “Little Girl”

Bo Diddley (gitar/vokal)..., Tom Mahon (piyano)... Paul Thomas /bas)... Johnny Rapp (davul)

11 .   John Brim - “Hard Pill to Swallow” 

John Brim(gitar/ vokal...  Henry Gray(piyano)... Johnny Rapp(gitar)... Paul Thomas (bas)

12 .   Willie “Big Eyes” Smith - “She’s Alright”  

Willie Smith (davul/vokal)... Billy Flynn ve Johnny Rapp (gitar)... Calvin “Fuzz” Jones (bas)

13 .   Eddy Clearwater -  “Sail A Ship” “ 

Eddy Clearwater (gitar/vokal)... Bob Riedy (piyano)...Chris James (gitar)... Patrick Rynn (bas)...Jon Hiller (davul)

14 .  Lil Ed Williams - “Caught in the Act”. 

Lil Ed (gitar/vokal)... Johnny Rapp (ritim gitar)...  Paul Thomas (bas)

Şu çalma listesine bakmak bile "High Rise Blues" albümünün ne muhteşem bir seçki olduğu hakkında fikir verebiliyor.  Albümü dinlerken öyle heyecanlandım ki, bir an önce diğer 25 albümü de dinlemeye can atıyorum.

Bob Corritore 1981'de kurduğu blues kulübü Rhythm Room'da yaptığı kayıtlarla muhteşem bir arşivi ortaya koyarken, bir tarihi de günümüzde belgelemiş. Hemen aklıma bizdeki rock barlar geliverdi. Vakti zamanında Kemancı'da çıkan grupların böyle olmasa bile (ki bu çok zor) bir iki kayıt  olabilseydi ne güzel olurdu. 

Bunları düşünürken aklıma bugünlerin en görkemli mekanı Kadıköy Ağaç Ev geliverdi. Ülkemizin en önemli blues ve rock müzisyenlerinin çıktığı bu mekanı işleten Burak Ocakçı da Bob Corritore gibi armonika çalan bir müzisyen. Hatta o da Ağaç Ev'de çıkan gruplara zaman zaman eşlik ediyor. İster misiniz, yıllar sonra Burak da topladığı kayıtlardan böyle bir külliyat çıkarıverse. 

Biliyorum bu çok zor hatta belki de imkansız ama keşke olsa diyorum. Ama buradan yazmalıyım ki, Kadıköy Ağaç Ev ülkemiz müziği için büyük bir kazanç. Bunda da Burak'ın payı çok büyük... bu vesileyle ona da buradan bir selam göndereyim dedim. 

Aptulika

 

"Done Come Too Far" ile tamamlanan resim ya da üçleme

 

Shemekia Copeland'ın yeni albümü "Done Come Too Far" cuma günü piyasaya çıktı ve şu an dinlemekteyim. Onu ilk kez Kent FM'de radyo programı yaptığım yıllarda duymuş ve sesine hayran olmuştum. Yani on ya da on beş yılı aşmış bir zaman dilimi. Müzik  hayatına adım attığında onun için Blues'un Kraliçesi Koko Taylor'ın taçını alan kişi tanımlarını yapacaklardı. Bu tanıma bizzat Koko Taylor'dan el alarak ulaşmıştı Shemekia Copeland ve aradan geçen sürede bu taçı hakkettiğini her geçen gün biraz daha kanıtladı. 

Ama...

Koko Taylor'ın taçı için ses yeter miydi?

sorusu hep aklımı kurcalıyordu.

Her şeye rağmen Koko Taylor ile Shemika Copeland'ın yerlerinin ayrı olduğunu düşünmüşümdür. Böyle bir taç paylaşımının bazı açılardan Copeland'a, bazı açılardan da Taylor'a haksızlık olduğunu düşünmüşümdür. Hele ki bundan on yıl öncesi bu tanımlamanın yapılması bile beni gıcık ediyordu. Copeland'ın sesine hayran olsam da Koko Taylor'ın isyankar yanını ve kadın haklarını savunan hep önemsemişimdir. Buna karşın ABD bayrağına sarınan ve Irak işgaline methiyeler düzen Copeland'ı bağdaştıramıyordum bir türlü. Ancak şimdi resme tümüyle baktığımda, hele ki yeni çıkan "Done Come Too Far" albümünü dinledikten sonra siyah insanın eleştirel yanını görünce , şimdi her şey yerine oturdu diyorum. 

 2018'de çıkan "America's Child" albümü ardından 2020'de gelen "Uncivil War" ve şimdi çıkan "Done Come Too Far" ile üçleme tamamlanıyor ve resim ortaya çıkıyor, adeta sis dağılıyor. 11 Eylül sonrası tipik bir Amerikalı için oluşan travmayla yaşanan Irak işgali güzellemesinin ardından şaşkına dönmemin etkisiyle "America's Child'ın kapağındaki bayrağa sarınmış görüntü beni yanıltsa da bu eleştirel bakışın başlangıcıymış. Ardından gelen "Uncivil War" ile siyahi insanın mücadelesine tarihi köklerinden giriş yapan Copeland üçlemenin sonunda resmi bu yeni albümle tamamlamış oluyor. 

 

Copeland, yeni albümü 'Done Come Too Far'da  Amerikan toplumunun güçlü ve bazen de öfkeli bir resmini çiziyor.  Albümün açılışında yer alan  "Too Far To Be Gone"da Amerika'daki siyah nüfusun dramını özetliyor. 

 "The Talk" isimli parçada ise ırkçı bir polisle başı belaya giren siyahi bir gencin annesinin söylemini getiriyor.   Shemekia Copeland  albüme adını veren  "Done Come Too Far"da  ironik bir yaklaşımla  bugünün Amerika'sını eleştirel bir gözle sunuyor.  "The Dolls Are Sleeping"de ise cinsel istismar konusuna dikkat çekiyor. 

 Dinlenilmemesi açıkcası büyük bir kayıp olacak bir sese sahip olan Shemikia Copeland, hayatta duruşu ile de öne çıkıyor. Bizden resim nasıl görülür bilinmez ama ABD'den bakılırsa bir hayli muhalif biri. Ve açıkcası şimdi Koko Taylor'ın taçını sesi ile birlikte duruşuyla da tamamlıyor. 

Aptulika