İrlandalı Bluesçu Gráinne Duffy

İrlandalı blues gitaristi ve şarkıcısı Gráinne Duffy, 2007 yılından bu yana çıkardığı beşinci albüm ile karşımızda. "Dirt Woman Blues" albümü Kaliforniya'da kaydedilmiş. ve yapımcılığını Black Crowes grubunun eski gitaristi Marc Ford üstlenmiş. Albümdeki 9 parça tümüyle Gráinne Duffy'nin eşi Paul Sherry tarafından bestelenmiş, şarkı sözlerinin hepsini de Gráinne Duffy yazmış. Albümde Gráinne'e gitarda eşi Paul ve Marc Ford da destek vermiş.  Yanı sıra Marc Ford'un oğlu Elijah Ford - bas, piyano, Moog, vokaller ve JJ Johnson - davul ve perküsyonda yer almış.  

Gráinne Duffy'nin bu albümünde blues - rock zitadesiyle hissedilirken hafiften Kelt etkileri de hissediliyor.  "Well, Well, Well" ile sıkı bir giriş yapan albüm, slide gitar tınısıyla harika bir Delta etkisi sunuyor. Ardından albüme adını veren parçayla devam ediyoruz ve sonrasında "What's It Going To Be" ile Duffy'nin ses yorumunun güzelliğine varıyoruz. Parçadaki geri vokaller de  çok akılcı yerleşmiş. 

Soul yapılı, romantik bir aşk şarkısı olan "Running Back To You" tam anlamıyla liste başılık. Parçada üç gitarı ayrı ayrı hissediyor ve zevkine varıyoruz. "Rise Above" parçası başladığında Gráinne Duffy'nin İrlandalılığı iyice ortaya çıkıyor ve ortamı bir anda Kelt hakimiyeti sarıyor. Burada gitarlar sahayı davula ve bas gitara bırakıyor. Southern Rock etkisindeki "Sweet Liberation"u balad etkili "Hold On To You" takip ediyor. Sona bir kala gelen "Yes IAm" ile harika bir rock'n roll atmosferine giriyoruz ve üç gitarın bize sunacağı şöleni zevkle dinliyoruz. "Killycrum" ile albümü noktalıyoruz. 

Gráinne Duffy bir kadın gitarist ama biz onun vokal yeteneğine de şapka çıkarıyoruz. Gerçekten sesiyle muhteşem yorumlar çıkarıyor. Bunun dışında da ona eşlik eden haarika bir grup var ki, onları dinlemenin keyfi de bir başka doğrusu. 

Bonnie Raitt ile sahici öyküler: "Just Like That..."

 

Bonnie Raitt'in yeni albümü "Just Like That..." bir müzik eseri olmanın yanısıra içinde bol bol öykülerin de anlatıldığı bir çalışma. Zaten blues'un olmazsa olmazı öyküsüdür ve bunların da yaşanmışlıktan çıkıyor olmasıdır.

Açık konuşmam gerekirse eski rock gruplarının şaşalı turneleri, eskiyi yaldızlayan yeni albümlerinden artık gına geldi. Yeni rock gruplarını da artık bilmiyorum (var mıdır yok mudur onu da bilmiyorum...) Son zamanlarda blues ve blues rock albümlerini (buna southern de giriyor tabii ki) takip etmek daha hoşuma gidiyor. Hem yeni yeni isimler çıkıyor hem de eskiler naftalinli imajlarının arkasına gizlenmiyorlar. 

Bu hafta Bonnie Raitt'in yeni albümünü görünce, hiç vakit kaybetmeden dinlemeye koyulacaktım. Raitt, blues tarzı içinde müzisyendir ama rock, pop, country dinleyicisini de fazlasıyla enterese etmiştir. Hani olayı rock gruplarına getirirsek, etrafınızda sizi saran "baba gruplar" vardır ama bir zaman gelir hiç o vasfı uygun görmediğiniz sade bir grup veya müzisyen yıllar sonra sizi etkisi altına alır. Benim için  Bonnie Raitt de "aynen böyle"dir. 

Bonnie Raitt'in yeni albümü "Just Like That..." bir müzik eseri olmanın yanısıra içinde bol bol öykülerin de anlatıldığı bir çalışma. Zaten blues'un olmazsa olmazı öyküsüdür ve bunların da yaşanmışlıktan çıkıyor olmasıdır. Bu seferki buluşmada Bonnie Raitt, pandemi döneminde kaybettiği arkadaşlarının acısı ve üzüntüsü üzerine yoğunlaşmış. Albümde yer alan "Livin' for the Ones" sanatçının ruh halini , "Eskisi gibi olamayacağız galiba..." diyerek özetliyor. Yakın arkadaşı ve albümlerinde de çalıştığı John Prine bu pandemi döneminde  kaybetmişti. Gene daha önceki çalışmalarında yer alan Toots Hibbert'i de COVİD benzeri semptomlar sonucu kaybetmişti. Bu yüzden Toots'un "Love So Strong" çalışmasına da bu yeni albümde yer vermiş. 

Bu albüm pandemi sonucu yitirilen dostları anlatan konsept bir albüm değil ama çok farklı dünyalara değen öyküleri bünyesinde barındırıyor.  Özellikle albüme ismini veren "Livin' for the Ones", oğlunun ölümü için kendini suçlayan bir anne anlatılıyor. Anne, oğlunun kalbinin nakil yoluyla bir yabancının yaşamasına neden olduğu için teselli buluyor. 

Albümde bir başka can alıcı öykü de "Down The Hall" parçasında. Hapisanede iyi halden dolayı bir bakımevinde çalışan bir hükümlünün gözünden ölümü bekleyen yaşlılar anlatılıyor.  

 Şimdi de öyküleri bir kenara bırakıp, albümün tayfalarını yazalım bir kalemde...

Ricky Fataar - davul

Kenny Greenberg - elektro gitar

James "Hutch" Hutchinson  - bas

George Marinelli - elektro gitar

Glenn Patscha - piyano

Bonnie Raitt - slide gitar, vokal

Glenn Patscha'nın harikulade org solosuyla "Waiting for You to Blow", benim albümdeki ilk favorilerimden. Bunun yanısıra Bonnie Raitt'in slide gitarınını tadına vardığımız "Blame It On Me"'yi de es geçemem hani. 

APTULİKA